Bir yaşa gelene kadar etrafında hep kalabalık olsun istiyorsun. "Hadi dışarı çıkalım", "Hadi kahve içelim" diyorsun. Ama belli bir olgunluğa (veya bıkkınlığa) eriştikten sonra, bir hafta sonu telefonunu sessize alıp evde tek başına film izlemek dünyanın en lüks eylemine dönüşüyor.
Toksik sohbetlerden, kimin ne dediği dedikodularından arınmış, "Acaba biri bana kırıldı mı?" derdi olmayan o yalnızlık... Bu bir yalnızlık değil, resmen kaliteli yalnızlık. Katılanlar el kaldırsın.